Het Keerpunt
Justitiële JeugdInrichting boek
Voor Het Keerpunt ontwierpen we een jubileumboek over uitbreiding, vernieuwbouw en een nieuw begin. Geen standaard terugblik, maar een fysiek verhaal over jongeren, begeleiding en het gebouw waarin beide samenkomen. Rauw waar het moet. Persoonlijk waar het kan.
De uitdaging
Het Keerpunt is een justitiële jeugdinrichting voor jongeren van twaalf tot achttien jaar. Een plek met twee werkelijkheden: begrenzing en behandeling, verleden en perspectief. De uitdaging was om die spanning voelbaar te maken zonder jongeren te reduceren tot hun situatie. Het jubileumboek moest eerlijk zijn, maar ook ruimte laten voor menselijkheid en verandering.
Onze oplossing
We ontwierpen één boek met twee ingangen. De ene vertelt het verhaal van de mensen en de werkwijze. De andere volgt het gebouw, de vernieuwbouw en de organisatie. In het midden komen beide verhalen samen op het Keerpunt. Letterlijk én figuurlijk.
Door het boek om te draaien, verandert het perspectief. Precies zoals een keerpunt dat doet. Een sterk fysiek storytelling concept dat de inhoud niet alleen vertelt, maar laat ervaren.
Eén boek. Twee kanten.
Een gebouw is nooit alleen een gebouw. Zeker niet bij Het Keerpunt. Daarom gaven we het jubileumboek twee gelijkwaardige invalshoeken: mensen en gebouw. Je leest beide verhalen vanaf een eigen kant. Pas in het midden ontmoeten ze elkaar. Daar ontstaat het Keerpunt: het moment waarop omgeving, begeleiding en persoonlijke ontwikkeling samenkomen.
Jan Rombout
Algemeen directeur
Stoere Binken Design overstijgt het alledaagse
Met haar eigenzinnige, onconventionele scheppingsdrang overstijgt Stoere Binken Design het alledaagse. Want saai kan altijd nog.
Gezichten die tellen
In de oorspronkelijke briefing mochten jongeren niet herkenbaar in beeld. Fotograaf Philip Driessen liet zien dat het ook anders kon: open, waardig en zonder sensatie. De beelden werden voorgelegd aan de jongeren en hun ouders. Met toestemming ontstond een boek waarin bewoners niet anoniem blijven, maar als mens zichtbaar worden. Dat maakte het verhaal eerlijker, positiever en veel persoonlijker.
Het Keerpunt: vakinternaat sinds 1911
De oorsprong van het voormalige ‘Huize St. Joseph’ dateert van begin vorige eeuw, van 18 mei 1911 om precies te zijn. Een gebouw met als doel ‘de zorg voor verlaten, hulpbehoevende of verwaarloosde mannelijke personen van elke leeftijd, in het bijzonder de duurzame verzorging van minderjarigen in of buiten gestichten’.
Het Keerpunt is in 1984 opgericht als onderdeel van de Stichting Jeugdzorg St. Joseph. Het is nu een particuliere jeugdinrichting voor opvang en behandeling.
Van voogdijgesticht naar JJI
Het monumentale gebouw stond aanvankelijk in het teken van opvang, opvoeding en onderwijs voor jongeren die buiten de reguliere maatschappij dreigden te vallen.
In de decennia erna veranderde de rol van de locatie mee met de jeugdzorg en justitie. Vanaf 1982 werd het complex onder verantwoordelijkheid van het ministerie van Justitie ingrijpend aangepast. Tralies voor de ramen, beveiligde afdelingen en een omheining rond het terrein maakten duidelijk dat vrijheid hier niet vanzelfsprekend was. In 2006 werd de locatie officieel als Justitiële Jeugdinrichting Het Keerpunt in gebruik genomen.
Waarom gesloten?
Een JJI is geen gewone jeugdzorglocatie. Jongeren verblijven er op basis van een strafrechtelijke maatregel of vrijheidsstraf. De gesloten setting is bedoeld om veiligheid te waarborgen, behandeling mogelijk te maken en jongeren voor te bereiden op terugkeer in de samenleving.
Daarom werd Het Keerpunt in de volksmond een jeugdgevangenis genoemd. Die term benoemt de harde realiteit van vrijheidsbeneming, maar niet het volledige verhaal: naast begrenzing waren onderwijs, begeleiding en behandeling essentieel. Het Keerpunt sloot definitief in 2020; de locatie kreeg daarna een nieuwe bestemming binnen Via Jeugd.
Materiaal met betekenis
Ook het papier vertelt mee. Het deel over het gebouw is gedrukt op ongestreken papier: ruw, mat en bijna stoffig. Het deel over de mensen is gedrukt op glad papier, voor scherpte, kleur en detail.
Geen decoratieve keuze. Maar materiaal dat het verschil tussen constructie en menselijkheid tastbaar maakt.
Een open boek
De hardcover kreeg bewust geen gesloten rug. De binding, het garen, het papier en de lagen blijven zichtbaar. Het boek geeft zich niet meteen helemaal prijs, maar nodigt uit om naar binnen te kijken.
Zwarte kartonnen platten zorgen voor contrast: hard aan de buitenkant, kwetsbaar in de kern. De vorm weerspiegelt precies de wereld waarover het boek vertelt.
